| Ich wor en Rom un en Paris |
| Mich driev et Fernweh dohin, wo de Welt am Eng es |
| Ich wullt erus, han jesök no’m Glöck |
| Doch irjendwann trock et mich dann widder zoröck |
| Un jedes Mol, wenn ich d’r Dom von Wiggem soh, han ich jewuss |
| De schönste Stroß op minger Reis, die führt noh Huss |
| De schönste Stroß op minger Reis, die führt noh Huss |
| Ich han de Welt jesinn, kom nirjends aan |
| Ich fuhr mi’m Rucksack voller Drüm üvver dä Ozean |
| Immer allein, do wood mir klor |
| Dat all ming Sehnsucht noh dä Fään nor Heimweh wor |
| Und jeds Mol, wenn ich d’r Dom von Wiggem soh, han ich jewuss |
| D schönste Stroß op minger Reis, die führt noh Huss |
| De schönste Stroß op minger Reis, die führt noh Huss |
| Ich will noh Huss un nit mieh fott |
| Bring mich nor heil vun he zoröck, leever Jott |
| Ich steig jetz us, bei de Station |
| He be uns am Dom |
| Dat Veedel fiert ming Widderkehr |
| Un endlich weiß ich widder, wo ich wirklich hinjehür |
| Von hück an steiht en mingem Jrundjesetz |
| «Dä beste Kompass, dä dich führt, dat es di Hätz» |
| Un jedes Mol, wenn ich d’r Dom von Wiggem soh, han ich jewuss |
| De schönste Stroß op minger Reis, die führt noh Huss |
| De schönste Stroß op minger Reis, die führt noh Huss |
| Und jedes Mol, wenn ich d’r Dom von Wiggem soh, han ich jewuss |
| De schönste Stroß op minger Reis, die führt noh Huss |
| De schönste Stroß op minger Reis, die führt noh Huss |