| Bist da no sicha, dass richtig woa so wies kem is? |
| Dasd vuam ersten Winta Tåg gong bist, füa imma und ewig? |
| Es hod füa koan Briaf mehr, ned moi füan g’ringsten Åbschied g’reicht |
| Wand nua a poa gruaßlose Zeilen gwen, es gangat do so leicht |
| Es san de, de in Tod verehren, de oft am meisten trauern |
| Nua se wuadns nia zuagebn, wuadsn nia noch außen trogn |
| Sterbn dabei jeds moi füa sich alloa, hom si im Leben längst valorn |
| Wead ned es letzte moi gwen sei, nimms do mit, brings do hoam… |
| I zündt da a Kerzn o, fost jeds moi wonn I an Weg hoam findt |
| Owa I bin hoid a miad, wei de Entfremdung de is bliem |
| Siag z’oft de Sun untageh hinta fremden Horizonten |
| Hom den letzten Schritt nia hintafrogt, und imma mehr gebn ois ma einglich gebn |
| hom mirsn |
| I hob da a Flåschenpost g’schickt, mim und durchn letzten Ozean |
| Kloa is des a ois mehr Woikenpoesie, owa I bin da hoid no imma gram |
| Do wird a da zehnte Wein nix ändern, genauso wenig wia da nexte Herbst |
| Du host as eh schon längst für uns beschlossen, de Fråg woa nua, gehst du |
| Oda geh I ois erschts?! |
| I hob da an Åbschiedsgruaß in Boikn vo dea Bruckn g’ritzt |
| Um da so entgültig Leb woi zan sogn |
| Durt am schlommigen Ufer da Whiskah |
| Wo scho gonz ondre ernare Nåchrichten im Fluß vasenkt hom |
| I hobs scho sooft ongekündigt, owa I moa jetz is wirklich an da Zeit das I di |
| geh los |
| Es woan a poa triabe Joa, I werd di nie vagessn, jetz geh hoam mei Freind, |
| I los di ziang… |