| In de duisternis der bossen |
| In een hol met loof bedekt |
| Rust de dapperste der rovers |
| Tot hem zijne rosa wekt |
| Rinaldo roept zij minzaam |
| Rinaldo sta toch op Uw gezellen zijn al wakker |
| En de zon komt ook reeds op Langzaam opent hij zijn ogen |
| Ziet haar vriend’lijk in 't gezicht |
| Zachtjes zinkt zij in zijn armen |
| Sluit haar mond met kussen dicht |
| Winnen zullen wij of sterven |
| Allen gaan daarmee akkoord |
| Maar de roep klinkt door de dalen |
| En de bergen schallend voort |
| Zie hen lopen, zie hen strijden |
| Thans verdubbelt zich hun moed |
| Maar helaas, zij moeten wijken |
| Spillen vruchteloos hun bloed |
| Rinaldo ingesloten |
| Vecht zich vrij en maakt zich los |
| En hij vindt een onderkomen |
| Op een bergslot in het bos |
| Achter dikke donkere muren |
| Smaakt hij weder nieuw geluk |
| Dianora komt hem troosten |
| Met haar zachte handendruk |
| Rinaldo, edele rover |
| Gij rooft vrouwenhart en -rust |
| Vurig zijt gij in den oorlog |
| Teder in uw liefde en lust |