| Des oge mais quer' eu trobar |
| Pola Sennor onrrada |
| En Deus quis carne fillar |
| Beeyta a sagrada |
| Por nos dar gran soldada |
| No seu reyno e nos er dar |
| Por seus de sa masnada |
| De vida perlongada |
| Sen avermos pois a passar |
| Per mort' outra vegeda |
| E poren quero começar |
| Como foy saudada |
| De Gabriel, u lle chama foay: |
| «Ben aventurada |
| Virgen, de Deus amada |
| Do que o mund' á de salvar |
| Ficas ora prennada; |
| E demais ta cunnada |
| Elisabeth, que foi dultar |
| É end' envergonnada» |
| Yo me levantaria un lunes |
| Un lunes por la manyanita |
| Tomara yo mi cantarito |
| Y a la fuente fuera por agua |
| Y a la mitad de aquel camino |
| Con mis amroes me encontrara |
| Tirame la manita al cuello |
| La gargantilla me tocara |
| Tate, tate, tu, el caballero |
| Dejame, ir para mi casa; |
| Me lavara mi lindo cuerpo |
| Me pondre camisita blanca |
| Me tocare mi cabecita |
| Con una kushaka morada |
| Me peinare mi cabellico |
| Y suelto me lo dejara |
| Le puse cama de rosa |
| Cabecera, ai, de ahazar; |
| Cobertor con que se tape |
| Ay! de hojas de un limonar |
| Ay, Alaidin, que hay dote |
| Deja el amor para la noche! |
| Ay, Alaidin, que no hay nada |
| Deja el amor para manyana! |