| Σβήσε αυτό το φως και μη με κοιτάς, |
| δεν μπορώ. |
| Όχι, μη μιλάς, μην παρακαλάς, |
| δεν μπορώ. |
| Όταν προδοθείς και διαψευστείς |
| θα το δεις: |
| θέλεις τη σιωπή και την ερημιά |
| μόνο. |
| Άσε με, ράγισα, |
| την καρδιά σφράγισα. |
| Άσε με, έχασα, |
| πλήρωσα, ξέχασα. |
| Όχι, μη μιλάς, δε θα ξαναρθώ, |
| δεν μπορώ. |
| Πάψε πια να κλαις, μη μου λες πως φταις, |
| δεν μπορώ. |
| Πάρε ό,τι θες, κι αν με χρειαστείς |
| θα `μαι εδώ. |
| Ζήσαμε μαζί, ζήτα μου ό,τι θες, |
| γεια σου. |
| Άδειο το σπίτι, παντού η σκιά σου |
| κι η νύχτα σκληρή και βαριά, |
| και το στερνό, το πικρό σου το «γεια σου» |
| βαθιά στην καρδιά μαχαιριά. |
| Και έπιασε μπόρα κι εσύ θα κρυώνεις |
| γιατί ήσουνα πάντα πουλί. |
| Πού τα μικρά σου φτερά τα στεγνώνεις, |
| σε ποιας λησμονιάς το φιλί; |
| Άδειο το σπίτι, παντού η σκιά σου |
| και παίρνω τους δρόμους ξανά, |
| ένας αγέρας που λέει τ' όνομά σου |
| σφυρίζοντας μες στα στενά. |
| Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, |
| μόνος μου δεν μπορώ. |
| Σ' αγαπώ, χάνομαι, |
| στις σκιές πιάνομαι. |
| Σ' αγαπώ, μίλα μου, |
| τις πληγές φίλα μου. |